شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ن : و در صورتى كه اجرت را معين نكرده باشند اجير بدل آن را مىتواند مطالبه كند . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل اين حكم آن است كه در عقد معيوب را بعنوان اجرت معيّن نكرده‌اند بلك اجرت امر كلى بوده حال وقتى فرد مدفوع و مقبوض با آن متحد نبود و كلى با فرد مزبور منطبق نشد لازمست مستأجر فرد ديگرى كه با آن موافق است بدهد . حال اگر مستأجر بدل را داد و خواسته اجير را اجابت نمود كه مطلوب حاصل است و در غير اين صورت اجير مىتواند يا اصل عقد را فسخ كند و يا به معيوب راضى شده و در قبال عيب ارش بگيرد چه آنكه فرد مقبوض پس از تعذر پيدا كردن بدل براى عوض بودن تعيّن پيدا مىكند . قوله : يطالب بالبدل : ضمير فاعلى در [ يطالب ] باجير راجع است . قوله : فان اجيب اليه : ضمير در [ اليه ] به اجير عود مىكند . قوله : و الاجاز له الفسخ : ضمير در [ له ] به اجير عود مىكند . قوله : فيطالب بالارش : ضمير فاعلى در [ يطالب ] باجير عود مىكند . قوله : بتعذر غيره : ضمير در [ غيره ] بمدفوع عود مىنمايد .